Chapter 11 : ต้นเหตุ = ว็อดก้า
posted on 08 Aug 2008 22:36 by crosssapphire
"เคนตะ นายดื่มได้มั้ย"
ป๊อปปี้ยื่นแก้วสวยสีขุ่นที่มีแอลกอฮอล์สีใสอยู่ในนั้นให้คนตัวเล็กที่นั่งตักไอติมเข้าปากอยู่ใกล้ๆ
โทโมะดันแก้วนั้นให้ออกห่างร่างเล็กที่ดูเหมือนจะสนอกสนใจในกลิ่นฉุนจมูกนั่นเหลือเกิน
"ไม่ได้ ขอบใจป๊อป" ร่างสูงตอบแทน
ก่อนจะได้รับสายตางอนง้อจากเคนตะที่ทำแก้มป่อง
"นายไม่ชอบว็อดก้าหรอกน่า"
คนตัวสูงพูดเสียงเรียบ ดวงตาคมจับจ้องที่จอทีวี ร่างเล็กก้มหน้ากินไอติมต่อไป โดยที่ไม่หันมาเลย
โทโมะที่เริ่มรู้หน้าที่ขยับเข้าไปนั่งข้างๆ ก่อนจะโอบไหล่ร่างเล็กเข้ามาชิดแล้วจูบขมับเบาๆ
"ฉันเป็นห่วงนะเคนตะ"
"อืมม์..."
เคนตะงึมงำตอบก่อนจะงับไอติมสีสวยในช้อน
ถ้าสังเกตดีๆ คงจะรู้ว่าคนขี้อายแก้มแดงไปถึงไหนแล้ว
ร่างเล็กยกแก้วน้ำที่ตั้งอยู่ใกล้ๆขึ้นดื่มแก้เขิน แต่ดันสัมผัสรสชาติขมๆที่ไม่ถูกปากเอาซะเลยแทน
เหล้า..??
ความมึนงงเริ่มโจมตีร่างเล็กที่ดื่มมันเข้าไปอึกใหญ่
จองเบที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำทำหน้างงๆ
"แก้วฉันไปไหนอ่ะ" ร่างโปร่งเอ่ยปากถาม
โทโมะทำตาโต ก่อนจะมองร่างเล็กข้างกาย ใบหน้าใสๆเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตากลมปรือขึ้น
"คิกๆ อร่อยดีนะ อื้มม์"
เสียงน่ารักพูด ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากตนเองเบาๆ
"เฮ้ย เคนตะ!"
จองเบรีบวิ่งเข้ามาคว้าแก้วกลับไปทันที
ร่างเล็กทำหน้าไม่พอใจ ก่อนจะผลักจองเบลงบนโซฟา
"ขอกินนิดนึงนะ..." ร่างเล็กพูดเสียงหวาน
ร่างโปร่งบางหน้าขึ้นสีเมื่อเห็นใบหน้าออดอ้อนน่ารัก
แถมใบหน้านั้น ยังอยู่ห่างจากเขาแค่ไม่กี่เซ็นต์
โทโมะ เขื่อน ป๊อปปี้ พายุ ที่กำลังอึ้งยังไม่มีใครได้สติ
จนร่างเล็กเริ่มเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ๆจนเกือบจะชิด โทโมะถึงจะถลาเข้ามาดึงร่างเล็กขึ้นมาจากโซฟา
แขนแกร่งช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มก่อนจะเดินออกจากห้องของป๊อปปี้และกลับห้องทันที
"อะไรเล่าโทโมะ ไม่อยากกลับอ่า~"
ดวงตากลมช้อนขึ้นมอง ออดอ้อนเหมือนอย่างทุกครั้งที่อยากให้ร่างสูงตอบตกลง
แต่คนตัวสูงไม่ตอบอะไร แต่เดินเข้าห้องไปเงียบๆก่อนจะวางร่างเล็กลงบนเตียงนุ่ม
โทโมะเสยผมสีดำสนิทอย่างสะกดอารมณ์
แต่มันก็แทบจะสูญสลายไปทั้งหมด
เมื่อคนตัวเล็กดึงแขนร่างสูงที่ล้มลงมาอยู่ใต้ร่าง
ริมฝีปากเล็กประทับลงบนริมฝีปากได้รูป
สติไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนหมดแล้ว ร่างเล็กเลยเป็นแบบนี้
ลิ้นเล็กสอดเข้าไปในโพรงปากของร่างสูงก่อนจะดุนปลายลิ้นอุ่นของคนตัวสูงอย่างเชิญชวน
ไม่รู้ว่าไปรู้วิธีจูบมาจากไหน
เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย...
ร่างสูงเปลี่ยนมาคร่อมอยู่บนร่างเล็กบ้าง
"นายชวนฉันเองนะ" เสียงนุ่มกระซิบข้างหู
ก่อนลิ้นร้อนจะไล้เลียติ่งหูนิ่มของร่างเล็ก
"อื้อ...โท อื้มม~"
เสียงหวานขาดหายเมื่ออีกฝ่ายประกบริมฝีปากลงมาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว จากรวดเร็วเปลี่ยนเป็นเชื่องช้า
ลิ้นร้อนถูกส่งผ่านกลีบปากสวยเข้าไปกวาดหาความหวาน
ลิ้นเรียวกระตุ้นให้อีกฝ่ายตอบรับ และปากเล็กก็เผยอขึ้นรับสัมผัสหวานๆจากคนตัวสูงเหมือนทุกครั้งที่ถูกจูบ
มือเรียวลูบไล้ไปตามแผ่นอกบางใต้เสื้อยืดตัวโปรดก่อนที่มันจะถูกถอดออกไปจากร่างกายขาวเนียน
ดวงตากลมโตปรือขึ้นมองร่างสูงน้อยๆ
"นายกลัวเหรอ..." เสียงนุ่มกระซิบถาม
ก่อนก้มลงไล้จมูกไปตามพวงแก้มใส
ริมฝีปากบางประทับรอยจูบไปตามต้นคอขาว ขบเม้มจนเป็นสีแดงเรื่อ ไม่เว้นแม้แต่ที่รอยจางรอยเดิม
"อือ~ โทโมะ..."
มือร้อนไล้ไปตามผิวเนียนผ่านหน้าท้องแบนราบจนถึงสะโพกมน แต่แล้วมือร้อนก็ย้อนกลับขึ้นมา
เคล้นคลึงยอดอกนุ่มจนแข็งขืน เสียงครางหวานรอดออกมา ทำให้ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างพอใจ
ก่อนริมฝีปากคู่นั้นจะไล้มาหยอกเย้าแผ่นอกบางเปลือยเปล่า
มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นระบายความรู้สึกเสียวซ่านที่ได้รับ
ปลายลิ้นแตะสัมผัสที่ยอดอกนุ่มและเริ่มรุกรานมากขึ้นเรื่อยๆ
ร่างสูงดูดดุนยอดอกสีหวานให้ตอบรับสัมผัสจากลิ้นร้อนของตน
ก่อนจะผละไปอีกข้างจนร่างเล็กครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"นายจะถอดเสื้อให้ฉันได้มั้ยเคนตะ..."
ร่างสูงจับมือเล็กขึ้นมาจุมพิตเบาๆ
ก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอนไปยังคนตัวเล็กที่ใบหน้ากำลังขึ้นสีระเรื่อกับคำขอนั้น
แต่ก็ยอมทำแต่โดยดีเมื่อสบกับดวงตาคู่คม
มือเล็กปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของร่างสูงทีละเม็ดโดยที่ต้องบังคับมือไม่ให้สั่น
เมื่อร่างสูงซุกไซร้ซอกคอหอมอย่างไม่รู้จักพอ
ในที่สุดตัวเชิ้ตตัวใหญ่ก็หล่นลงไปที่พื้นข้างเตียง
ร่างเล็กเบือนหน้าหนีอย่างเขินอาย
"อ๊ะ! โทโมะ~~" เสียงหวานร้องขึ้น
เมื่อฝ่ามือร้อนไล้ต่ำลงแตะที่ขอบกางเกงของตน
"จะห้ามฉันเหรอเคนตะ ไม่ทันแล้วมั้ง"
กางเกงผ้าถูกถอดร่นลงไปอย่างเนิบนาบ ผ่านเรียวขาและเท้าเล็ก แก้มใสแดงก่ำ
"นายยิ่งห้าม เหมือนยิ่งยุนะ.."
ร่างสูงก้มลงกระซิบยั่วคนตัวเล็กอีกครั้ง
ก่อนที่ชั้นในตัวสุดท้ายของร่างเล็กจะถูกถอดออกไป
ตาคมมองร่างกายขาวเนียนของคนรัก
ผิวขาวเนียนใส ที่ถูกแต้มด้วยรอยสีชมพูอ่อนๆจากอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าตัว
ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อมือร้อนสัมผัสเข้าที่กลางลำตัว
"อื้อ~!!" เสียงครางหวานดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อโทโมะใช้ริมฝีปากเข้าครอบครอง สะโพกบางแอ่นขึ้นน้อยๆ
"อ๊ะ~ อ๊าา~"
ริมฝีปากร้อนขยับขึ้นลงอย่างเชื่องช้าก่อนจะกระชั้นขึ้น
จนร่างเล็กเผลอส่งเสียงครางกระเส่า
ไม่นานนักริมฝีปากถูกถอนออก
ร่างสูงใช้มือเรียวจับยกเรียวขาบางชันขึ้น ส่งปลายลิ้นอุ่นไล้วนช่องทางร้อนอย่างนุ่มนวล
สัมผัสร้อนชื้นที่เบื้องล่างทำให้ดวงตากลมเบิกกว้าง
รีบขยับสะโพกบางถอยหนีอย่างหวาดกลัว แต่กลับถูกมือแกร่งจับยึดไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน
นิ้วยาวเปิดทางให้ลิ้นร้อนเข้าไปภายใน
แต่แค่เพียงปลายลิ้น เคนตะก็ดิ้นพล่านอย่างทรมาน
กับสัมผัสแปลกใหม่ที่ได้รับมา
"อ๊า~~.. โทโมะ... โทโมะ~ ไม่.."
ความกลัวเริ่มประดังเข้ามา ทำให้เสียงหวานครางสะอื้น
เมื่อลิ้นร้อนๆของคนตัวสูงรุกล้ำเข้ามาเรื่อยๆแทรกผ่านช่องทาง
ที่บีบรัดสิ่งแปลกปลอม ปลายลิ้นยังคงกวาดไปทั่วโพรงที่คับแน่น
เร้าอารมณ์ให้ร่างเล็กสั่นมากขึ้น ลิ้นนุ่มค่อยๆถอนออก
นิ้วเรียวถูกส่งเข้ามาแทนที่ ร่างเล็กตัวเกร็งในทันที
"อย่าเกร็งเคนตะ มันจะทำให้นายเจ็บนะ..."
สิ้นคำพูดอ่อนโยนนั้น ปลายนิ้วก็ค่อยเบิกทางเข้ามาอย่างระวัง
ช่องทางแคบบีบรัดสิ่งรุกล้ำด้วยความตกใจ
นิ้วเรียวพยายามขยับขยายและสำรวจช่องทางอย่างไม่รีบร้อน
จำนวนนิ้วถูกเพิ่มขึ้นเมื่อร่างเล็กผ่อนคลายลงทีละนิด
แต่ยิ่งกระตุ้น ร่างเล็กก็ยิ่งบิดเร่า ปลายเท้าจิกระบายความต้องการที่แล่นพล่านภายในกาย
นิ้วทั้งหมดถูกถอนออก ร่างสูงยืดตัวขึ้นจัดการกับกางเกงของตนเสร็จในไม่ช้า
บางสิ่งที่ร้อนรุ่มถูกดันเข้ามาภายในกาย
คนตัวเล็กนิ่วหน้าอย่างเจ็บปวด เพียงแค่สอดใส่ไม่ทันไร
ร่างกายก็ขีนเกร็งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
"มะ...ไม่เอา โทโมะ ฉันเจ็บ.. อ๊า~!" เสียงหวานร้องขอ
แต่ในเวลานี้ ดูเหมือนอารมณ์และความต้องการมันจะมีมากกว่า
นัยน์ตาคมจับจ้องไปที่ร่างกายขาวนวล
ริมฝีปากเล็กๆอวบอิ่มที่แดงระเรื่อ
ดวงตากลมโตที่รื้นไปด้วยน้ำตาหยดใส
..น่ารัก...
ร่างเล็กถูกมือเรียวจับพลิกอย่างเบามือ ร่างสูงประทับริมฝีปากไปตามแผ่นหลังขาวเนียน
ลูบไล้มือร้อนไปตามสะโพกนุ่ม นิ้วเรียวไล้วนตรงช่องทาง
ใบหน้าคมคายซุกไซร้ใบหน้าน่ารักของร่างข้างใต้
กระซิบปลอบโยนเสียงแผ่วเบาเผื่อคลายความหวาดหวั่น
"อื๊อ~! อ๊า เจ็บ โทโมะ เจ็บ!"
น้ำตาที่เอ่อล้นเริ่มไหลลงมาตามแก้มใสๆ เสียงหวานร้องครวญครางด้วยความเจ็บ
มือเรียวดึงรั้งสะโพกมนเข้ามาแนบชิดพร้อมแทรกกายเข้าไปอีก
"อะ อ๊าาา~!!!" ร่างเล็กครางลั่นเมื่อช่องทางถูกรุกล้ำเข้ามาเร็วๆ
ร่างสูงรั้งสะโพกบางเข้าหาตนอีกครั้งพร้อมแทรกกายเข้าจนสุด
เรัยกเสียงสะอื้นเพราะความเจ็บและอึดอัดจากร่างเล็กได้ทันที
"เจ็บมากมั้ยเคนตะ ขอโทษนะ อย่าเกร็งแล้วนายจะไม่เจ็บ.."
เสียงนุ่มปลอบ กายเบื้องล่างเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ
ช่องทางที่รัดแน่นและร้อนรุ่มทำเอาเขาเริ่มทนไม่ไหว
ดันกายเข้าไปจนลึกสุด ทำให้ร่างเล็กสั่นไหวพร้อมๆช่องทางที่รัดแน่น
"อื้มม อือ...โทโมะ.. ฉะ...ฉันไม่ไหวแล้ว"
ความเจ็บปวดและทรมานแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการ
ยิ่งคนตัวสูงสัมผัสถูกจุดเร้า ยิ่งทำให้ร่างเล็กต้องการปลดปล่อยมากขึ้น
"อ้ะ อาา~ อื้อ~!" กลีบปากหวานร้องครางไม่เป็นภาษา
เมื่อร่างสูงเร่งจังหวะการสอดใส่ให้กระชั้นชิด
เรียวขาขาวแยกออกจากกัน จงใจเปิดโอกาสให้ร่างสูงสัมผัสได้มากขึ้น
"อืมม...เคนตะ..." เสียงครางต่ำอยู่ในลำคอ
ช่องทางร้อนและคับแน่นกำลังบีบรัด กระตุ้นความต้องการจนแทบคลั่ง
"อ๊ะ! อ๊าา โทโมะ~"
มือแกร่งเลื่อนมากุมส่วนอ่อนไหวด้านหน้า
จังหวะการปลุกเร้าทั้งสองด้านทำให้ร่างเล็กครางปนหอบออกมา
ลมหายใจเข้าออกถี่กระชั้นเมื่อใกล้จะถึงขีดสุด
"อ๊าาาา~~" ของเหลวอุ่นรินรดฝ่ามือร้อน เสียงหวานร้องครางดังไปทั่วห้องนอนกว้าง
ร่างสูงกระแทกกายเข้าไปจนสุด ช่องทางร้อนบีบรัดอย่างรุนแรง
ร่างเล็กรู้สึกถึงน้ำอุ่นร้อนที่ฉีดพล่านในร่างกาย จนเมื่อคนตัวสูงถอนกายออกไป
ร่างเล็กจึงหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย
ร่างสูงรั้งเอวบางเข้าหาตัวก่อนจะจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก
"ฉันรักนาย..."